sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika zus forum

Sprzeciw od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS – wzór. W jednym z moich wpisów podkreślałam, jak istotne jest złożenie sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS, bowiem uchybienie temu obowiązkowi… Czytaj dalej RE: skierowanie do lekarza orzecznika. Bez paniki. Proszę nie mącić w ZUS że Pani nie mieszka pod tym adresem, tylko obok-Pani obowiązkiem jest powiadomić ZUS gdzie Pani przebywa w trakcie leczenia-ponieważ mają prawo przyjść i skontrolować. Do ZUS przede wszystkim pismo z wyjaśnieniem-proszę zadbać aby miała Pani dowód oddania. Od wydanej decyzji – orzeczenia lekarza orzecznika ZUS przysługuje osobie zainteresowanej w terminie 14 dni prawo odwołania do komisji lekarskiej. Odwołanie to nosi nazwę sprzeciwu. Sprzeciw wnosi się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej ZUS właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej. „Komisja Lekarska ZUS, rozpoznając sprzeciw wniesiony przez ubezpieczonego od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS, nie może zmienić tego orzeczenia na niekorzyść strony wnoszącej sprzeciw, jeżeli Prezes ZUS w trybie nadzoru nie zgłosił zarzutu wadliwości orzeczenia Lekarza Orzecznika. Należy również pamiętać, że sąd odrzuci odwołanie w sprawie takich świadczeń, jeżeli nie wniesiono sprzeciwu od orzeczenia lekarza do komisji lekarskiej, a odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. Sprzeciw wnosi się za pośrednictwem jednostki ZUS właściwej ze względu na miejsce zamieszkania Quand Chuck Rencontre Larry Bande Annonce Vf. Lekarzem orzecznikiem i członkiem komisji lekarskiej może być lekarz, który łącznie spełnia następujące warunki:jest specjalistą, w szczególności w zakresie następujących dziedzin medycyny: chorób wewnętrznych, chirurgii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, medycyny społecznej;odbył przeszkolenie w zakresie ustalonym przez Prezesa ważne dla zapewnienia bezstronności, członek komisji lekarskiej nie może być równocześnie lekarzem orzecznikiem. Jest to związane z dwuinstancyjnym trybem orzekania o niezdolności do pracy. Ten wymóg podyktowany jest tym, aby ten sam lekarz nie oceniał sam siebie będąc w składzie komisji lekarskiej badającej sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznik wydaje orzeczenie na podstawie dokumentacji dołączonej do wniosku oraz po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia osoby, w stosunku do której ma być wydane orzeczenie. Lekarz może wydać orzeczenie również bez bezpośredniego badania stanu zdrowia osoby, w stosunku do której ma być ono wydane, jeżeli dokumentacja dołączona do wniosku jest wystarczająca do wydania orzecznicy przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględniają:stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji,możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, wiek, poziom wykształcenia i predyspozycje ujął to Sąd Apelacyjny w Gdańsku, „Ustawodawca odróżnia dwa aspekty niezdolności do pracy, tj. ekonomiczny (obiektywne pozbawienie danej osoby możliwości zarobkowania w drodze wykonywania jakiejkolwiek pracy lub pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji) oraz biologiczny (stan organizmu dotkniętego schorzeniem naruszającym jego sprawność). Dopiero koniunkcja tych dwóch elementów pozwala na uznanie danej osoby za niezdolną do pracy. W konsekwencji nie oznacza niezdolności do pracy niemożność wykonywania zatrudnienia spowodowana innymi przyczynami niż naruszenie sprawności organizmu i odwrotnie – nie jest ową niezdolnością biologiczny stan kalectwa lub choroby nieimplikujący wskazanych wyłączeń lub ograniczeń w świadczeniu pracy” (por. wyrok SA w Gdańsku z dnia r., sygn. akt: III AUa 1147/17).Lekarz orzecznik ustala przewidywany okres niezdolności do pracy, biorąc pod uwagę charakter i stopień naruszenia sprawności organizmu oraz rokowania odzyskania zdolności do jest orzekanie niezdolności do pracy na okres nie dłuższy niż 5 lat. Jeśli według wskazań wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem pięcioletniego okresu, wówczas należy ustalić okres niezdolności do pracy dłuższy niż 5 lat. Jak napisał K. Anotnów, „(…) oznacza to poszerzenie granic swobody orzeczniczej, ale jednocześnie pewne utrudnienie dla organów orzeczniczych ZUS. Jeżeli bowiem lekarz orzecznik uznaje, że w danym przypadku nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem 5-letniego okresu, staje przed decyzją, na jak długo orzec niezdolność” (por. K. Antonów, Komentarz do ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych).Lekarze orzecznicy ZUS powinni kierować się również w swojej pracy standardami orzecznictwa lekarskiego ZUS. Jest to zbiór artykułów, w których przedstawiono zagadnienia związane z obecnym stanem wiedzy w obszarze medycyny i ubezpieczeń społecznych, które służą standaryzacji orzekania w określonych grupach schorzeń, które są przyczyną niezdolności do pracy. Ze standardów korzystają zarówno lekarze orzecznicy jak i komisje lekarskie ZUS. Ze standardów mogą korzystać również odwołujący się od niekorzystnych dla siebie orzeczeń, wykazując niezgodność orzeczenia lekarskiego z ustalonymi standardami orzecznictwa. Od 1 stycznia 2005 r. osoba, która nie zgadza się z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS, może wnieść sprzeciw do trzyosobowej komisji lekarskiej. Przed sądem może skutecznie dochodzić swoich praw tylko wtedy, gdy wyczerpie drogę odwoławczą w ZUS. Do końca 2004 r. od orzeczenia wydanego przez lekarza orzecznika ZUS nie przysługiwał żaden środek odwoławczy. Orzeczenie to było podstawą do wydania decyzji o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia uzależnionego od stwierdzenia niezdolności do pracy. Dopiero od tej decyzji można było się odwołać do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych za pośrednictwem organu ZUS, który taką decyzję wydał. Po złożeniu odwołania ZUS oceniał jego słuszność i albo zmieniał lub uchylał decyzję, albo też przekazywał sprawę do sądu. Sąd rozpatrywał wówczas odwołanie i albo je oddalał (jeśli stwierdził, że nie ma podstaw do jego uwzględnienia), albo też uwzględniał, zmieniając zaskarżoną decyzję w całości lub w części. Brak odwoławczej instancji w postępowaniu orzeczniczym powodował, że sądy były bardzo obciążone liczbą wpływających spraw, a to skutkowało znacznym wydłużeniem czasu ich rozpatrywania. Z kolei osoby ubiegające się o świadczenie uzależnione od niezdolności do pracy (na przykład o rentę z tytułu niezdolności do pracy, niekiedy o emeryturę, rentę rodzinną) miały poczucie niezbyt wszechstronnego i nie dość wnikliwego rozpatrzenia ich WIEDZIEĆSprzeciwy oraz zarzuty wadliwości mogą być wnoszone od wszystkich orzeczeń lekarzy orzeczników ZUS wydanych począwszy od 1 stycznia 2005 r. Środki te przysługują także wówczas, gdy wniosek o dane świadczenie został zgłoszony przed tą datą, ale orzeczenie zostało wydane 1 stycznia br. albo lekarza orzecznika do komisji lekarskiejSytuacja uległa zmianie od 1 stycznia 2005 r. Od tego czasu zaczęły funkcjonować komisje lekarskie jako instancja odwoławcza od orzeczeń lekarzy orzeczników. Osoba, która uzyska orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, może, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia, wnieść sprzeciw do właściwej komisji lekarskiej za pośrednictwem jednostki ZUS właściwej ze względu na swoje miejsce zamieszkania. Również prezes ZUS może, w terminie 14 dni od dnia wydania orzeczenia, zgłosić zarzut wadliwości tego orzeczenia, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez komisję T. wystąpiła z wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy w ostatniej dekadzie grudnia 2004 r. Na początku stycznia 2005 r. została wezwana na badanie przez lekarza orzecznika ZUS. Lekarz orzekł, że jest zdolna do pracy. W dniu 17 stycznia 2005 r. zostało jej doręczone orzeczenie. Od tej daty miała 14 dni na wniesienie sprzeciwu do komisji lekarskiej, a zatem może je wnieść najpóźniej w dniu 31 stycznia 2005 działania komisjiPo wniesieniu sprzeciwu lub zarzutu wadliwości komisja lekarska wydaje nowe orzeczenie. Zasady postępowania są analogiczne jak w przypadku orzekania przez lekarzy orzeczników. Oznacza to, że osoba zainteresowana jeszcze raz wzywana jest na badanie, chyba że przewodniczący wszystkich komisji lekarskich działających w danym oddziale ZUS stwierdzi, iż dokumentacja lekarska jest wystarczająca do wydania przez komisję orzeczenia. W wyjątkowych przypadkach, w szczególności gdy po przeprowadzeniu bezpośredniego badania danej osoby okazuje się, że zgromadzona dokumentacja nadal jest niewystarczająca do wydania orzeczenia, możliwe jest skierowanie jej na badanie przez lekarza konsultanta, psychologa, na inne dodatkowe badania lub na obserwację lekarska orzeka w składzie trzyosobowym, a orzeczenie zapada większością głosów. Bezpośrednio po jego wydaniu komisja informuje osobę badaną o dokonanych ustaleniach. Egzemplarz orzeczenia przekazywany jest jej wraz z decyzją w sprawie ustalenia uprawnień do danego komisji lekarskiej ZUS stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawach świadczeń uzależnionych od stwierdzenia niezdolności do pracy lub oceny stanu zdrowia. W przypadku gdy osoba zainteresowana nie wniosła od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS sprzeciwu, a prezes ZUS nie zgłosił zarzutu wadliwości, decyzja wydawana jest na podstawie tego utworzono komisje lekarskieKomisje lekarskie zostały utworzone głównie w oddziałach ZUS znajdujących się w miastach będących siedzibą wojewody, przede wszystkim ze względu na dostępność do specjalistycznej kadry medycznej i ośrodków medycznych, a także z uwagi na lepsze połączenia komunikacyjne. Zasadą jest, że w jednym oddziale ZUS może działać nie więcej niż 7 komisji lekarskich. O tym, która komisja w danym oddziale ZUS rozpatrzy sprawę, decyduje przewodniczący wszystkich komisji lekarskich w tym w postępowaniu przed sądemWraz z wprowadzeniem drugiej instancji w orzekaniu o niezdolności do pracy zmieniły się również zasady postępowania odwoławczego przed sądem. Zmiany te mają przede wszystkim zachęcić osoby do wykorzystania w pierwszej kolejności drogi odwoławczej w od decyzji ZUS, tak jak dotychczas, wnosi się w terminie miesiąca od dnia doręczenia jej odpisu do właściwego sądu. Jeśli ZUS uzna, że osoba odwołująca się ma rację – zmienia lub uchyla decyzję w terminie 30 dni od wniesienia odwołania. W takiej sytuacji nie przesyła go do sądu. Jeśli natomiast nie uwzględnia odwołania (w całości lub w części), ma obowiązek, najpóźniej w terminie 30 dni od jego wniesienia, przekazać sprawę do sądu. Od tej zasady wprowadzony został wyjątek. Jeśli w odwołaniu od decyzji ZUS (wydanej zarówno na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika, jak i komisji lekarskiej) osoba zainteresowana wskazała jakieś nowe okoliczności (np. nowe wyniki badań) powstałe po dniu wydania orzeczenia, jak również takie, których daty powstania nie można ustalić, ZUS nie przekazuje sprawy do sądu, lecz kieruje ją do lekarza orzecznika do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym wydaniu orzeczenia ZUS wydaje nową decyzję, od której przysługuje odwołanie do razie przekazania sprawy do sądu dalsze postępowanie uzależnione jest od tego, czy osoba zainteresowana wyczerpała drogę odwoławczą w ZUS, oraz od tego, czy po wydaniu orzeczenia przez lekarza lub komisję stan jej zdrowia uległ zmianie. W przypadku gdy dana osoba nie wniosła sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika do komisji lekarskiej, a następnie odwołała się do sądu nie wskazując żadnych nowych okoliczności dotyczących niezdolności do pracy, sąd takie odwołanie odrzuca. Jeśli jednak osoba zainteresowana podnosi w odwołaniu, że sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika został zgłoszony po terminie, który nie został następnie przywrócony, choć jego przekroczenie nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych, sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania organowi ZUS i umarza postępowanie. Organ ZUS kieruje wówczas sprzeciw do rozpatrzenia do komisji lekarskiej. Podobne postępowanie ma miejsce wtedy, gdy w odwołaniu od decyzji (wydanej zarówno na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika, jak i komisji lekarskiej) osoba zainteresowana nie wskazała nowych okoliczności dotyczących niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, ale takie okoliczności powstały już po dniu złożenia odwołania od aby zobaczyć może obecnie zmienić decyzję ZUS w sprawie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy tylko wówczas, gdy osoba zainteresowana wyczerpała drogę odwoławczą w ZUS, a w odwołaniu od decyzji nie wskazała nowych okoliczności dotyczących niezdolności do pracy. Wtedy, na podstawie dostępnych środków dowodowych, może np. orzec, że osoba uznana przez lekarza orzecznika i przez komisję lekarską za zdolną do pracy jest jednak całkowicie lub częściowo niezdolna do pracy. Takie orzeczenie jest podstawą dla ZUS dla wydania decyzji o przyznaniu OpolskiPODSTAWA PRAWNA• Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( z 2004 r. nr 39, poz. 353 z późn. zm.).• Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( nr 137, poz. 887 z późn. zm.).• Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego ( nr 43, poz. 296 z późn. zm.).• Rozporządzenie ministra polityki społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy ( nr 273, poz. 2711). Sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika ZUS nic nie kosztuje, dlatego warto złożyć odwołanie, jeżeli nie zgadzamy się z ustaleniami komisji lekarskiej. W poniższym artykule podajemy uniwersalny wzór sprzeciwu, który możemy też wykorzystać jako odwołanie od zaniżonego uszczerbku na zdrowiu w zakładzie ubezpieczeniowym lub innej instytucji. Skorzystaj, aby uzyskać sprawiedliwe odszkodowanie! Spis treści – Czego dowiesz się z artykułu? Kiedy warto złożyć odwołanie od decyzji lekarza orzecznika? Nie zgadzamy się z ustaleniami lekarza orzecznika ZUS? Wniesienie sprzeciwu wobec orzeczenia jest darmowe, dlatego warto skorzystać z tej okazji i uzyskać wyższe odszkodowanie z ZUS. Ta sama zasad dotyczy też odszkodowania z obowiązkowego OC, a nawet dobrowolnych polis ubezpieczeniowych (np. NNW). Pamiętajmy, że składając odwołanie od decyzji lekarza orzecznika nic nie płacimy. W najgorszym razie spotkamy się z odpowiedzią odmowną. W najlepszym – otworzy się przed nami droga do wyższego odszkodowania! A jeżeli chcemy walczyć o odszkodowanie osobowe na drodze sądowej, powinniśmy wykorzystać wcześniej inne metody rozwiązania sporu. Bez złożenia sprzeciwu, sąd może odrzucić nasz pozew. Sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika ZUS lub zakładu ubezpieczeń, warto złożyć, gdy: nie przegapiliśmy terminu wysłania pisma ze sprzeciwem (w przypadku decyzji ZUS mamy na to 14 dni od otrzymania pisma), nie zgadzamy się ustaleniami lekarza orzecznika, w ramach odpowiedzialności odszkodowawczej z ubezpieczenia OC, ubezpieczyciel stosuje własną tabelę wysokości trwałego uszczerbku na zdrowiu zamiast tabeli zamieszczonej w rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. ( 2018 poz. 2403), ubezpieczyciel korzysta z opinii zależnych od zakładu lekarzy orzeczników lub konsultantów medycznych, istnieją uzasadnione okoliczności wskazujące na merytoryczne błędy orzeczenia, planujemy zaskarżyć decyzję ZUS lub ubezpieczyciela (sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika otwiera nam możliwość złożenia odwołania!). Decyzja komisji lekarskiej a odszkodowanie – jakie są ścieżki odwołania? W przypadku odszkodowania z KRUS lub ZUS orzecznictwo prowadzone jest w systemie dwuinstancyjnym. W pierwszej instancji orzeka jeden lekarz orzecznik. I właśnie po tym etapie możemy złożyć sprzeciw wobec jego orzeczenia/opinii. Wtedy w drugiej instancji naszą skargę rozpatruje już trzyosobowa komisja lekarska, od której nie przysługuje już sprzeciw. Wtedy możemy złożyć odwołanie od decyzji ZUS i czekać na odpowiedź. Jeżeli i to nie poskutkuje, to pozostaje nam złożenie pozwu do sądu. Podobnie wygląda sytuacja, w przypadku Miejskiego (lub Powiatowego) Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Składamy sprzeciw do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności, ale za pośrednictwem Zespołu Miejskiego lub Powiatowego. Jeżeli nasze odwołanie zostanie odrzucone, pozostaje droga sądowa. Sprzeciw wobec orzeczenia lekarza powinien poprzedzać odwołanie od decyzji ubezpieczyciela. Składając odwołanie od decyzji, powinniśmy dołączyć dokumenty (sprzeciw wobec orzeczenia lekarza oraz odpowiedź jaką otrzymaliśmy na to pismo). Sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika – omówienie wzoru Wzór sprzeciwu wobec orzeczenia lekarza orzecznika powinien zawierać takie informacje jak: dane osobowe i kontaktowe osoby zgłaszającej sprzeciw (imię, nazwisko, adres, telefon, PESEL, informacje do kogo kierowany jest sprzeciw (np. komisji lekarskiej ZUS), za pośrednictwem jakiej instytucji kierujemy sprzeciw (np. konkretny oddział ZUS), nr sprawy i datę wydania orzeczenia lekarza orzecznika wraz z datą jego doręczenia, wskazanie oczekiwanego rezultatu sprzeciwu (np. orzeczenie na naszą korzyść itp.), uzasadnienie sprzeciwu wobec orzeczenia lekarza orzecznika, własnoręczny podpis. W dodatku możemy wskazać podstawę prawną do złożenia sprzeciwu (ale nie jest to konieczne). Składając odwołanie, prawdopodobnie zostaniemy ponownie poddani badaniom lekarskim. Pobierz wzór odwołania od orzeczenia komisji lekarskiej Lub możesz skorzystać ze wzoru ZUS OL-4: sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika. Dlaczego warto złożyć sprzeciw? Brak sprzeciwu wobec orzeczenia lekarza orzecznika ZUS zamyka nam drogę do odwołania od decyzji ubezpieczyciela. Informacje o autorze to pierwsza porównywarka cen prądu w Internecie. Dzisiaj nie tylko porównujemy koszty kWh energii elektrycznej oraz gazu, ale również tworzymy dla Was rankingi, recenzje oraz eksperckie artykuły z innych branż energetycznych, takich jak fotowoltaika, pompy ciepła czy magazyny energii. Rzecznik prasowy ZUS wyjaśnia, dlaczego lekarze orzecznicy zadają szczegółowe pytania w trakcie orzekania o niezdolności do samodzielnej komentarz w tej sprawie poprosiliśmy po rozmowie ze słupszczanką Bogusławą Szeligowską, która uznała, że podczas oceny ruchowej jej 91-letniej mamy zadawał zbyt uwłaczające pytania. Rozmowę z panią Szeligowską można zobaczyć na portalu Nasi lekarze orzecznicy, oceniając sprawność ruchową, posługują się powszechnie stosowaną, międzynarodową skalą. Pomaga ona określić i opisać, jakie czynności dnia codziennego chory może wykonywać sam i w jakim zakresie potrzebuje pomocy innych osób. Stąd szczegółowe pytania - mówi Krzysztof Cieszyński, pomorski rzecznik prasowy ZUS. Od orzeczenia lekarza orzecznika przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej świadczenie uzupełniające dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji potocznie nazywane jest „500+ dla niepełnosprawnych”, to decydujące jest posiadanie ważnego orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Osoby, które nie mają takiego orzeczenia, po złożeniu wniosku o świadczenie są kierowane na badanie przez lekarza orzecznika ZUS. Przypomnijmy: Aby otrzymać wsparcie, poza wspomnianym orzeczeniem trzeba być pełnoletnim, mieszkać na terytorium Polski, a łączna wysokość dotychczasowych świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych nie może przekraczać kwoty 1 600 zł do samodzielnej egzystencji orzeka się w przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb orzecznik do pacjentki: Czy pani się sama podciera? Jej córka - To uwłaczającePolecane ofertyMateriały promocyjne partnera Pamiętaj! Każdy pacjent ma prawo nie zgodzić się z opinią albo orzeczeniem lekarza i przysługuje mu prawo do sprzeciwu. Kto może wnieść sprzeciw? Każdy pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia lekarza. Uwaga! Sprzeciwu nie może wnieść pełnomocnik pacjenta - w sytuacji, gdy dokona tego adwokat lub radca prawny reprezentujący pacjenta, sprzeciw będzie nieskuteczny. Pełnomocnik może jedynie pomóc pacjentowi w przygotowaniu sprzeciwu. Warto pamiętać, że to pacjent musi własnoręcznie podpisać i złożyć sprzeciw. Od czego można wnieść sprzeciw? Sprzeciw można złożyć od opinii lub orzeczenia wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Ważne jest, aby kwestionowana opinia miała wpływ na prawa pacjenta lub jego obowiązki wynikające z przepisów prawa. Pacjent musi wskazać z jaką opinią/orzeczeniem lekarskim się nie zgadza oraz przesłać jej kopię do Rzecznika. Prawo do sprzeciwu nie obejmuje opinii/orzeczeń lekarskich, w przypadku których istnieje określona prawna droga odwoławcza. Dotyczy to o orzeczeń związanych z ZUS-em, orzekaniem o niepełnosprawności, orzeczeń dot. medycyny pracy. W jakiej formie i gdzie można wnieść sprzeciw? Sprzeciw wraz z uzasadnieniem pacjenci mogą wysłać: 1. pisemnie na adres: Biuro Rzecznika Praw Pacjenta ul. Młynarska 46 01-171 Warszawa 2. za pomocą poczty elektronicznej: kancelaria@ 3. za pomocą portalu ePUAP Ze sprzeciwu musi wynikać z jaką opinią/orzeczeniem lekarskim pacjent się nie zgadza oraz w jaki sposób wpływa ona na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa. Sprzeciw złożony bez uzasadnienia jest zwracany osobie, która go wniosła. Należy pamiętać aby do sprzeciwu dołączyć kopię opinii/orzeczenia lekarskiego. Ile jest czasu, aby wnieść sprzeciw? Sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta, za pośrednictwem Rzecznika. Należy wnieść sprzeciw w terminie 30 dni od dnia wydania opinii albo orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta. Aby został zachowany termin wniesienia sprzeciwu musi on wpłynąć do Rzecznika przed upływem 30 dni. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru; nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe; złożone w polskim urzędzie konsularnym; złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej; złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku; złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. Co dalej? Rzecznik Praw Pacjenta rozpatruje sprzeciw pod względem formalnym. Jeżeli został zachowany termin i wszystkie warunki formalne, Rzecznik powołuje Komisję Lekarską, która rozpatruje sprzeciw. Komisja szczegółowo analizuje dokumentację medyczną pacjenta, a jeśli zachodzi taka potrzeba także bada pacjenta. Następnie wydaje orzeczenie, w którym orzeka o zasadności bądź bezzasadności sprzeciwu. W chwili obecnej Komisja Lekarska ma 30 dni na rozpatrzenie wniosku. W skład Komisji Lekarskiej wchodzi trzech lekarzy powołanych przez Rzecznika Praw Pacjenta, w tym dwóch tej samej specjalności, co lekarz, który wydał opinię lub orzeczenie. Do postępowania przed Komisją Lekarską nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym decyzja Komisji jest ostateczna i nie można się od niej odwołać do organu wyższej instancji. W przypadku jakichkolwiek pytań i wątpliwości, pacjenci zawsze mogą skontaktować się z Biurem Rzecznika Praw Pacjenta za pośrednictwem Telefonicznej Informacji Pacjenta 800-190-590 czynnej pn. - pt. w godz. - Prawo do sprzeciwu w ustawodawstwie polskim Prawo do sprzeciwu zostało wprowadzone do ustawodawstwa polskiego w 2009 r. Wtedy też Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku wydanym w sprawie Tysiąc przeciw Polsce (skarga nr 5410/03) stwierdził, iż brak procedury odwoławczej od opinii lekarskiej w sprawie dopuszczalności przerwania ciąży może stanowić niedozwoloną ingerencję w sferę życia prywatnego jednostki (art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka). Dlatego też przyznanie pacjentowi prawa do wniesienia sprzeciwu wobec opinii albo orzeczenia lekarza stanowi realizację wyroku Trybunału.

sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika zus forum